افكنديد و نه با تجاوزكاران درافتاديد ! شما در اين آرزوى خام هستيد كه خدا بهشت پرطراوت و زيبا ، همدمى با پيام‌آوران ، و امنيّت از عذاب و كيفرش را به شما ارزانى دارد ؛ چه كه اينها را حق خويش مىپنداريد ، امّا از آن مىترسم كه پرتوى از خشم و كيفر خدا بر شما - گروه از خود راضى - فرود آيد ؛ چرا كه شما به نام علم و دين خدا و در پرتو كرامت او ، در جامعه به موقعيّت رسيديد ، امّا نه به يكتا پرستان واقعى و آزادمنش ، بها مىدهيد و نه به خاطر خدا بندگانش را احترام مىكنيد و نه حقوق و كرامت آنان را پاس مىداريد . شما كه به خاطر شكسته شدن پاره‌اى از سفارشها و پيمانهاى پدرانتان بر مىآشوبيد ، خود مىنگريد كه چگونه مقررات و پيمانهاى خدا به دست قانون‌شكنان گسسته شده و به سفارشها و عهدهاى پيامبرش بىاعتنايى و بىمهرى مىگردد ، امّا شما پريشان و نگران نمىگرديد . در اين جامعهء استبداد زده ، كار حق كشى و بيداد به جايى رسيده است كه نابينايان و گنگها ، ناتوانان و بيماران زمين‌گير ، بدون سرپرست و پناهى در شهرها رها شده‌اند و كسى به آنان ترحم نمىكند و به دادشان نمىرسد . شما دانشوران و علماى دين نه در خور موقعيّت و عنوان خويش رفتار مىكنيد و نه كسى كه خود را به خطر افكند و از حق و عدالت سخن گويد ، او را در برابر ظالمان يارى مىكنيد . شما به جاى حق گويى و صراحت و بيان دردها و رنجها و حق‌كشىها ، با چرب‌زبانى و تملق‌بافى و چاپلوسى و سازش با آفت استبداد و انحصار ، تنها به امنيّت خود مىانديشيد ، نه حقوق و امنيّت ديگران و حراست از دين و دفتر ، و عمل به قانون خدا ؛ و از هشدارهاى خدا نيز - كه شما را از سازش با ستمكاران و تمايل به آنان هشدار داده است - هشدار نمىپذيريد و غفلت مىكنيد . راستى كه فاجعه و مصيبت شما از همه سهمگين‌تر است ؛ چرا كه شما از جايگاه فرهنگى و معنوى و علمى و دينى خويش رانده شده و از رسالت عالمانه و آگاهانه دست شسته‌ايد . بايد رهبرى جامعه و تحقق قانونگرايى و قانون محورى به دست دانشمندان و دين شناسانى باشد كه امانتدار مقررات خدا و آگاه به حلال و حرام اويند و با همهء